মধ্যবয়স হোৱাৰ পিছত কলেষ্টেৰলৰ সমস্যা হ’লে কপালত ভাঁজ হয়। সেই চিন্তা অযুক্তিকৰ নহয়। ‘উচ্চ ঘনত্বৰ লিপোপ্ৰটিন’ আৰু ‘নিম্ন ঘনত্বৰ লিপোপ্ৰটিন’ এই দুবিধ কলেষ্টেৰল প্ৰধানকৈ মানুহৰ শৰীৰত পোৱা যায়। ইয়াৰে দ্বিতীয়টো হʼল বেয়া কলেষ্টেৰল।
বেয়া কলেষ্টেৰলৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি হʼলে ৰক্ত সঞ্চালনতন্ত্ৰত সমস্যাৰ সৃষ্টি হʼব পাৰে। ষ্ট্ৰোক আৰু হৃদৰোগৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধি পায়। বেছিভাগ সময়তে কলেষ্টেৰলৰ সমস্যা বাঢ়িলেও বুজি পোৱা নাযায়। গতিকে সময়ত লক্ষণবোৰ চিনি পোৱাটো জৰুৰী। কলেষ্টেৰলৰ মাত্ৰা বৃদ্ধি পাইছে। তেনেকুৱা কথা শুনি হেজাৰ প্ৰশ্ন মনলৈ আহে।
কি খোৱা বন্ধ কৰিব লাগে? মাৰাত্মক ৰোগ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ কি কৰিব লাগে? আৰু বহুতো। কিন্তু নিৰ্গত হোৱা কলেষ্টেৰলৰ মাত্ৰা কেনেকৈ বুজিব পাৰি? যদি প্ৰাথমিক পৰ্যায়ত ৰোগ ধৰা পৰে তেন্তে ইয়াৰ আশংকা কম। গৱেষকৰ মতে ছালে সেই কথা জ্ঞাত কৰাত সহায় কৰে। কেৱল ইংগিতটো বুজিব জানিলেই হ’ল। এই মন্তব্য আমেৰিকান একাডেমী অৱ ডাৰ্মাটোলজীৰ।
ছালৰ কেনেধৰণৰ পৰিৱৰ্তন দেখিলে সাৱধান হʼব লাগে? কলেষ্টেৰলৰ মাত্ৰা বুজিবলৈ কেতিয়া স্বাস্থ্য পৰীক্ষা কৰিব লাগে?
১) শৰীৰত কলেষ্টেৰলৰ মাত্ৰা বাঢ়িলে কেতিয়াবা ছালত কমলা ৰঙৰ ফোহা ওলায়। কিন্তু এইবোৰ স্বাভাৱিক ফোহাৰ সৈতে একে নহয়। অলপ হালধীয়া হৈ পৰে। বিশেষকৈ চকুৰ ওপৰত এই ধৰণৰ ফুলা দেখা যায়।
২) বহু সময়ত শৰীৰৰ বিভিন্ন অংশত মমৰ দৰে ফুলা দেখা দিয়ে। হাত বা ডিঙিত এনেধৰণৰ দাগ দেখি বহুতে ভাবে যে এয়া এলাৰ্জীৰ সমস্যা। কিন্তু সেয়া নহয়। ভালকৈ চালে সেইটো তেলেতিয়া যেন লাগে। এই লক্ষণসমূহ দেখা পালে সতৰ্ক হওক।
৩) কেতিয়াবা কেইদিনমান হঠাতে ছালখন ৰঙা হৈ পৰে। ইয়াৰোপৰি কেইদিনমানৰ ভিতৰতে ভাল হৈ যায়। এয়া কলেষ্টেৰল বৃদ্ধিৰ লক্ষণ।
৪) মুখত বা যৌনাংগত ঘা হোৱাৰ দৰে লক্ষণ প্ৰায়ে দেখা যায়। মাজে মাজে এনেকুৱা হʼলে সাৱধান হওক। কলেষ্টেৰলে শৰীৰত আক্ৰমণ কৰিব পাৰে।
৫) শৰীৰত কলেষ্টেৰল বৃদ্ধি হʼলে ৰক্ত সঞ্চালন বিঘ্নিত হয়। ফলত শৰীৰৰ কোষবোৰত তেজ পোৱা নাযায়। ফলত ছালৰ ৰং গাঢ় হৈ পৰে। ছালখন শুকান হৈ পৰে। এই লক্ষণসমূহ দেখা দিলে সাৱধান হওক।
