ঘৰখন চলোৱা নাৰীক কেৱল ‘গৃহিণী’ বুলি কোৱা হয়। এটা গোচৰত উচ্চতম ন্যায়ালয়ে (Supreme Court of India) পৰ্যবেক্ষণ কৰি কয় যে তেওঁলোকে কেৱল ঘৰুৱা কামেই নহয়, পৰিয়াল বজাই ৰখা, পৰৱৰ্তী প্ৰজন্মক ডাঙৰ-দীঘল কৰা আৰু দেশ গঢ়াত সহায় কৰে।
২০০১ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত পঞ্জাবত দুৰ্ঘটনাত এগৰাকী মহিলাৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ মৃত্যুৰ ক্ষতিপূৰণ বিচাৰি মটৰ দুৰ্ঘটনা দাবী ন্যায়াধিকৰণৰ কাষ চাপিছিল পৰিয়ালটোৱে। তাতে মৃতকৰ পৰিয়ালক ২.৪২ লাখ টকা দিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হয়। সেই ৰায়ৰ বিৰুদ্ধে পৰিয়ালটোৱে পঞ্জাব আৰু হাৰিয়ানা উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ কাষ চাপিছিল।
উচ্চ ন্যায়ালয়ে মৃতকৰ পৰিয়ালক ক্ষতিপূৰণ হিচাপে ৮.৪ লাখ টকা আদায় দিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে। ইয়াৰ পিছতে পৰিয়ালটোৱে উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ কাষ চাপে। উচ্চতম ন্যায়ালয়ে ক্ষতিপূৰণ বৃদ্ধি কৰি বীমা কোম্পানীটোৱে মহিলাগৰাকীৰ পৰিয়ালক ৬২.৭৮ লাখ টকা দিব লাগে বুলি নিৰ্দেশ দিয়ে।
উক্ত গোচৰৰ শুনানিৰ সময়ত উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ ন্যায়াধীশ সঞ্জয় কেৰলৰ বিচাৰপীঠে পৰ্যবেক্ষণ কৰে যে ঘৰখন পৰিচালনা কৰাসকলে পালন কৰা কৰ্তব্যৰ অৰ্থনৈতিক মূল্য অপৰিসীম। তেওঁলোকে দেশৰ ভৱিষ্যত প্ৰজন্মক গঢ়ি তোলা আৰু লালন-পালন কৰাত সহায় কৰে। পৰিয়ালৰ ভেটি মজবুত কৰে। ৰাইজৰ উন্নতিত সহায় কৰে।
ন্যায়াধীশগৰাকীয়ে কয়, “তেওঁলোকক গৃহিণী বুলি কোৱাৰ পৰিৱৰ্তে দেশৰ নিৰ্মাতা বুলি ক’ব লাগে।” বৈবাহিক সম্পৰ্কত মহিলাৰ ভূমিকাও পৰ্যবেক্ষণ কৰে উচ্চতম ন্যায়ালয়ে। ন্যায়াধীশ কেৰলৰ বিচাৰপীঠৰ পৰ্যবেক্ষণ, “বিবাহৰ অৰ্থ দাসী নিযুক্তি দিয়া নহয়।”
তেওঁলোকৰ মতে পৰিয়ালৰ দায়িত্ব স্বামী-স্ত্ৰী দুয়োৰে ওপৰত। কেৱল এগৰাকী নাৰী বিবাহিত হোৱাৰ বাবেই তেওঁৰ ইচ্ছা আৰু পেছাদাৰী উচ্চাকাংক্ষাক কৰ্তন কৰিব নোৱাৰি। যদি এগৰাকী মহিলাই নিজৰ সন্তানৰ বাবে উপযুক্ত পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰিও নিজৰ পেছাত সফল হ’ব বিচাৰে, তেন্তে ইয়াক স্বামী আৰু শহুৰেকৰ প্ৰতি ‘নিৰ্দয়তা’ বুলি গণ্য কৰিব নোৱাৰি।
উচ্চতম ন্যায়ালয়ে পৰ্যবেক্ষণ কৰে যে মহিলাসকলে বহু ত্যাগ কৰে, যিবোৰ সাধাৰণতে লক্ষ্য কৰা নহয়। নিজৰ পৰিয়ালত সময় আৰু শক্তি খৰচ কৰা এগৰাকী মহিলাই সেই পৰিয়ালটোৰ উপাৰ্জনত বিনিয়োগো কৰে। গতিকে তেওঁলোকৰ কামক সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক মূল্যও দিব লাগে।
বিচাৰপীঠখনে লগতে পৰ্যবেক্ষণ কৰে যে মহিলাসকলে দীৰ্ঘদিন ধৰি কোনো ধৰণৰ ধন নোলোৱাকৈ কাম কৰে আৰু সেৱা আগবঢ়ায়। সেই প্ৰেক্ষাপটত তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ সম্পত্তিৰ ওপৰতো অধিকাৰ আছে। ন্যায়াধীশ কেৰলৰ পৰ্যবেক্ষণ, “পৰিয়াল ডাঙৰ-দীঘল কৰাসকলৰ ঘৰুৱা কাম আৰু সেৱাৰ অৰ্থনৈতিক মূল্যক অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰি।”
ইয়াৰ পিছত উচ্চতম ন্যায়ালয়ে মটৰ দুৰ্ঘটনাত নিহতসকলৰ পৰিয়ালক আৰ্থিক সাহায্য প্ৰদানৰ ক্ষেত্ৰত নিৰ্দেশনা জাৰি কৰিছে। বিশেষকৈ দুৰ্ঘটনাত বোৱাৰীৰ মৃত্যু হ’লে পৰিয়ালটোক কিমান আৰ্থিক সাহায্য প্ৰদান কৰা হ’ব সেই সম্পৰ্কেও নিয়ম জাৰি কৰা হৈছে।
ন্যায়াধীশ কেৰলে পৰ্যবেক্ষণ কৰে, “এখন দেশ আৰু মানৱ সমাজৰ প্ৰগতিৰ ক্ষেত্ৰত গৃহিণীৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা আছে। গৃহিণীয়ে দেশ গঢ়ি তোলে। দেশ নিৰ্মাতা হিচাপে গৃহিণীৰ ভূমিকা বিবেচনা কৰি আমি দেখিছোঁ যে পৰিয়ালৰ সদস্য আৰু ঘৰুৱা কাম-কাজৰ সেৱাৰ ন্যূনতম মাহিলি মূল্য ৩০ হাজাৰ টকা।” লগতে উচ্চতম ন্যায়ালয়ে কয় যে সমগ্ৰ দেশতে লাখ লাখ গৃহিণীয়ে পৰিয়ালটোৰ বাবে যি কাম কৰে সেই কাম একে ধৰণে লক্ষ্য কৰা নহয়। ইয়াৰ মূল্যও নাই। গতিকে তেওঁলোকক কেৱল ‘গৃহিণী’ বুলি ক’ব নালাগে। দেশৰ ‘নিৰ্মাতা’ বুলি ক’ব লাগে।
ইয়াৰ সমান্তৰালকৈ উচ্চতম ন্যায়ালয়ে দেশৰ সকলো উচ্চ ন্যায়ালয়ক দুৰ্ঘটনাত নিহতসকলৰ পৰিয়ালক অতি সোনকালে আৰ্থিক সাহায্য প্ৰদানৰ ব্যৱস্থা কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে।
