১২ জুন, ২০২৫। এবছৰ পূৰ্বে এই দিনটোতে তেওঁ মৃত্যুৰ মুখৰ পৰা উভতি আহিছিল। আহমেদাবাদৰ বিমান দুৰ্ঘটনাৰ (Ahmedabad plane Crash) একমাত্ৰ জীৱিত যাত্ৰী হৈছে বিশ্বকুমাৰ ৰমেশ।
বিগত এটা এবছৰত বহু সলনি হৈছে। কিন্তু সেই দিনটোৰ স্মৃতি ৰমেশৰ মনত এতিয়াও সতেজ হৈ আছে। চকু মুদিলেই মনলৈ আহে দুৰ্ঘটনাৰ প্ৰতিচ্ছবি। তেওঁ এতিয়াও অনুভৱ কৰে তীব্ৰ জোকাৰণি আৰু ৰমেশ কঁপি উঠে। তেওঁ কয়, “এবছৰ ধৰি টোপনি, উদ্বেগ আৰু যন্ত্ৰণাদায়ক স্মৃতিৰ সৈতে যুঁজি আছোঁ।”
তেওঁৰ শৰীৰৰ ঘাবোৰ শুকাই গৈছে। কিন্তু মনৰ ঘাবোৰ এতিয়াও জ্বলি আছে। ৰমেশে কয়, “মানুহে দেখিছে মই জীয়াই আছোঁ। কিন্তু বন্ধ দুৱাৰৰ আঁৰত চলি থকা যুঁজখন কোনেও দেখা নাপায়।” এবছৰৰ পাছতো ৰমেশে স্বাভাৱিক জীৱনলৈ ঘূৰি আহিবলৈ যুঁজি আছে।
ভাৰতীয় মূলৰ ৪০ বছৰীয়া ব্ৰিটিছ নাগৰিক ৰমেশ ২০০৩ চনৰ পৰা ব্ৰিটেইনত বাস কৰি আহিছে। তেওঁৰ পত্নী আৰু সন্তান আছে। আত্মীয়ক লগ কৰিবলৈ ভাৰতলৈ আহিছিল ৰমেশ। তেওঁৰ ভাতৃও ২০২৫ চনৰ ১২ জুনত তেওঁৰ সৈতে লণ্ডনলৈ উভতিছিল। দুৰ্ঘটনাটোৰ পিছত কিন্তু তেওঁক বিচাৰি পোৱা নাছিল। পিছত ৰমেশে গম পায় যে তেওঁৰ ভাতৃৰ মৃত্যু হৈছে।
এয়াৰ ইণ্ডিয়াৰ বিমান এআই১৭১ৰ ইকনমি ক্লাছৰ ১১এ আসনত বহি আছিল ৰমেশ। তেওঁৰ আসনখন জৰুৰীকালীন প্ৰস্থানৰ ওচৰতে আছিল। কিন্তু কেনেকৈ তেওঁ বিমানৰ পৰা নামিল, ৰমেশে ক’ব পৰা নাছিল। তেওঁৰ বাহিৰে বিমানখনৰ আন কোনো লোক বাচি নাথাকিল।
ৰমেশে কয়, “মই জীয়াই আছোঁ। তাৰবাবে মই কৃতজ্ঞ। কিন্তু জীয়াই থকাটোৱেই হৈছে সংগ্ৰামৰ প্ৰকৃত কাহিনী। সেই দুৰ্ঘটনাৰ পিছত মই সন্মুখীন হোৱা প্ৰতিকূলতাবোৰ শব্দৰে প্ৰকাশ কৰাটো অসম্ভৱ।” ৰমেশে কয় যে তেওঁ কেৱল শাৰীৰিক আৰু মানসিকভাৱে নহয়, আৰ্থিকভাৱেও সংগ্ৰাম কৰি আছে।
এয়াৰ ইণ্ডিয়াৰ বিমান দুৰ্ঘটনাৰ এবছৰ পাৰ হৈ গ’ল। এতিয়ালৈকে কোনো চূড়ান্ত প্ৰতিবেদন প্ৰকাশ কৰা হোৱা নাই। এই ঘটনাৰ তদন্ত অব্যাহত ৰাখিছে এয়াৰ ইণ্ডিয়া কৰ্তৃপক্ষ, ভাৰতীয় অসামৰিক বিমান পৰিবহণ মন্ত্ৰণালয় আৰু আমেৰিকাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিবহণ সুৰক্ষা ব’ৰ্ডে। সূত্ৰৰ উদ্ধৃতি দি ৰয়টাৰে কয় যে দুৰ্ঘটনা সন্দৰ্ভত চূড়ান্ত প্ৰতিবেদন প্ৰস্তুত কৰাত পলম হ’ব।
